MARTINE VAN ’T HUL & DANIËL MAARLEVELD
Wat is het handschrift van een computer, en kun je die een nieuw handschrift aanleren? Die vragen stelden borduurexpert Martine van ’t Hul en grafisch ontwerper Daniël Maarleveld bij de computergestuurde borduurmachine, een variant op de naaimachine waarmee motieven en belettering op textiel kunnen worden aangebracht.
Het handschrift staat centraal in de dagelijkse praktijk van zowel Van ’t Hul als Maarleveld. Van ’t Hul houdt zich al enkele jaren bezig met het vertalen van haar handmatige borduurwerk naar de machine, om projecten waar nodig sneller en op grotere schaal te kunnen realiseren. Maarleveld verkent juist de vertaalslag van digitaal grafisch ontwerp naar analoog product. Hij zoekt daarbij naar de ‘hand’ van de computer. Werken computers altijd perfect en regelmatig, zoals we geneigd zijn te denken, of maken ze ook fouten – en zoja, wat vertellen die?
Merklap als uitgangspunt
Voor hun gezamenlijke project kozen Van ’t Hul en Maarleveld de testlap, of merklap, als uitgangspunt. Deze dient traditioneel gezien voor het uitproberen van borduursteken, motieven en letters. Die gebruikten Van ’t Hul en Maarleveld als basis voor het digitaal ontwerpen van een nieuw lettertype voor de borduurmachine, een alternatief voor de onberispelijke letters die in de machine zijn voorgeprogrammeerd. De machine bleek echter lang niet alle ontwerpen zomaar te kunnen uitvoeren. Zo bleek het stikken van een kruissteek bijvoorbeeld te intensief voor de machine, die gewend is in langere lijnen te borduren.
Daarop ontwikkelden Maarleveld en Van ’t Hul een lettertype dat beter bij de logica van de machine past. In het eindresultaat, dat hier te zien is, zit een zekere spanning. De letters zijn te strak om helemaal door een mens geborduurd te zijn. Tegelijkertijd verraden kleine imperfecties de worsteling van de computer – die het handschrift juist weer iets menselijks geeft.
